Wypróbowałem Crave Burner, ponieważ utknąłem w późno popołudniowym cyklu podjadania i chciałem czegoś, co pomoże mi powiedzieć nie, nie czując się przy tym okropnie. To suplement w kapsułkach do kontrolowania apetytu i redukcji pragnień, a główną rzeczą, której chciałem, było mniej słodkich pragnień po lunchu.
Butelka, której używałem, była biała z pomarańczowymi akcentami i zawierała 90 kapsułek. Brałem go przez nieco ponad siedem tygodni. Moja rutyna była prosta: dwie kapsułki dziennie, jedną w południe z dużą szklanką wody i jedną po południu, zazwyczaj około 15:00, kiedy zazwyczaj zaczynałem znowu szukać jedzenia. Szybko nauczyłem się, że nie powinienem brać drugiej dawki zbyt późno, ponieważ mogłoby to wpłynąć na mój sen. Unikałem także przyjmowania go na pusty żołądek, po tym jak poczułem lekki mdłości i pustkę.
Jestem kawoszem, ale podczas używania Crave Burner ograniczyłem się do jednej filiżanki rano. Nie chciałem łączyć stymulantów, jeśli którykolwiek ze składników działał w ten sposób. Kapsułki były wystarczająco łatwe do połknięcia, a gdy otworzyłem butelkę, poczułem delikatny ziołowy zapach, gdzieś pomiędzy liśćmi herbaty a miętą. Jednym z praktycznych niedogodności było to, że kapsułki przejmowały zapachy, jeśli nosiłem je luzem w kieszeni, więc przestałem to robić i po prostu trzymałem butelkę w pracy.
Co zauważyłem w pierwszych kilku tygodniach
Pod koniec pierwszego tygodnia nie mogłem powiedzieć, że poczułem dramatyczną zmianę. Wciąż myślałem o jedzeniu i nie miałem żadnego dużego przypływu energii. Co zauważyłem, to lekko suchsze usta i większe pragnienie, co było właściwie przydatne, ponieważ zmusiło mnie do picia więcej wody. Moje pragnienia wciąż były obecne, ale w niektóre dni wydawały się nieco mniej pilne.
Drugi tydzień był momentem, kiedy zaczęło to wydawać się bardziej konsekwentne. Kapsułka po południu wydawała się ułatwiać przerwę między lunchem a kolacją. Nie czułem się przejedzony, nie zastępowało to woli, ale przestałem automatycznie sięgać po ciastka, gdy czajnik się gotował. To był pierwszy moment, w którym zdałem sobie sprawę, że przeszedłem kilka dni roboczych, nie przeszukując słodyczy na biurku.
W trzecim i czwartym tygodniu opisałbym główną korzyść jako kontrolę apetytu, a nie jakikolwiek efekt spalania tłuszczu. Czułem się syty nieco szybciej podczas lunchu i rzadziej wracałem po dokładkę. Moja chęć na słodycze nie zniknęła, ale była cichsza. Silne uczucie „potrzebuję czegoś słodkiego teraz” pojawiało się rzadziej, a gdy się pojawiało, zazwyczaj mogłem sobie z tym poradzić, używając jogurtu lub owoców zamiast czekolady. W niektóre dni czułem także łagodny, stały wzrost energii, ale nie było to na tyle przewidywalne, bym mógł na to liczyć.
Pragnienia jedzenia nie zamieniły się w pragnienia sałaty. Po prostu dawało mi to chwilę przerwy przed podjadaniem, a ta przerwa była ważniejsza, niż się spodziewałem. Najdziwniejsze było to, że mięta smakowała intensywniej przez kilka tygodni. Moja pasta do zębów wydawała się wyjątkowo intensywna. Nie wiem dlaczego, ale to było dla mnie realne.
Wady, z którymi musiałem się zmierzyć
Nie wszystko było gładkie. Pojawiło się kilka dodatkowych odczuć, które myślę, że warto jasno określić.
- Miałem dwa dni w pierwszych dwóch tygodniach, kiedy czułem się lekko nerwowo, jakbym wypił dodatkową kawę.
- Jeśli brałem drugą dawkę po około 16:00, leżałem w łóżku czując się czujnie i lekko pobudzony.
- Miałem lekkie burczenie w brzuchu i wzdęcia od czasu do czasu, szczególnie po tłustym jedzeniu.
- Od czasu do czasu pojawiał się ból głowy, który zazwyczaj ustępował po wodzie i odpowiedniej przekąsce.
Nie rozwiązało to również głębszego powodu, dla którego objadałem się. Jeśli byłem zestresowany, wciąż pragnąłem jedzenia pocieszającego. Różnica polegała na tym, że łatwiej było mi zatrzymać się na jednej porcji, zamiast wpadać w pełną spiralę podjadania. Nie sądzę też, że samodzielnie zdziałałoby wiele, gdybym nadal jadł w ten sam sposób. Dla mnie waga ruszyła tylko wtedy, gdy połączyłem to z nudnymi podstawami: mniejsze porcje, więcej chodzenia i mniej płynnych kalorii. Crave Burner wydawał się pomocnikiem, a nie kierowcą.
Formuła, której używałem, zawierała ekstrakt z zielonej herbaty, ekstrakt z guarany, witaminy B6 i B12, chrom, ekstrakt z kory brzozy, ekstrakt z korzenia mniszka, ekstrakt z liści mięty i ekstrakt z korzenia lukrecji. Nie mogę powiedzieć, który składnik był odpowiedzialny za główne działanie, ale mieszanka wydawała się ukierunkowana na apetyt, energię i pragnienia, a nie na bycie silnym stymulantem. To odpowiadało temu, jak to czułem przez większość dni.
Myślę, że pasuje to osobom, których dieta wciąż się sypie w tym samym oknie głodu, szczególnie jeśli ten problem pojawia się po południu. Ma to również sens, jeśli lubisz przewidywalną rutynę i możesz dostosować to do swoich stref zagrożenia. Byłbym ostrożny, jeśli jesteś wrażliwy na kofeinę, niespokojny, podatny na bezsenność lub już żyjesz na napojach energetycznych, ponieważ strona z guaraną i zieloną herbatą była odczuwalna w nerwowych dniach. Chciałbym również uzyskać odpowiednią poradę, jeśli byłbym na lekach lub miałbym stan, który sprawia, że stosowanie supresantów apetytu jest złym pomysłem, ponieważ suplementy nie są kontrolowane w ten sam sposób co leki.
Prawdopodobnie kupiłbym Crave Burner ponownie na kolejny krótki okres, jeśli chciałbym zresetować nawyki podjadania, ale nie widziałbym go jako trwałego rozwiązania. Pomogło mi mniej podjadać i czuć się nieco bardziej w kontroli, ale wiązało się to z kilkoma drobnymi skutkami ubocznymi i działało tylko wtedy, gdy robiłem swoją część. Uważam, że warto spróbować dla odpowiedniej osoby, pod warunkiem, że jesteś realistyczny co do tego, co może i czego nie może zrobić.