Hondrofrost użyłem jako chłodzący żel na stawy w trzydziestomililitrowej tubie, gdy zaczęło mnie boleć sztywne prawe kolano po dłuższym spacerze i pracy w ogrodzie. Szukałem czegoś miejscowego na wieczorne napięcie przy schodzeniu po schodach i nie chciałem od razu łykać kolejnych tabletek.
Na opakowaniu widziałem głównie glukozaminę i mentol, a właśnie mentol był po nałożeniu bardzo odczuwalny. Tuba była mała, zmieściła się w kieszeni kurtki, co przydało mi się w domu i w podróży. Pierwszą dawkę wycisnąłem zbytecznie dużą, ale ostatecznie wystarczył mi pasek długości około trzech centymetrów. Żel wcierałem w kolano przez około minutę, aż zniknął z skóry.
Jak go używałem
Nałożyłem go dwa razy dziennie przez sześć tygodni. Rano po prysznicu i wieczorem po powrocie do domu, zazwyczaj przed snem. Musiałem od razu umyć ręce, inaczej mentol nieprzyjemnie piekł mnie w oczach, gdy potem nieostrożnie je pocierałem.
Pierwsze odczucie było prawie natychmiastowe chłodzenie. Nie było bolesne, ale pierwsze dwa użycia były dla mnie bardziej intensywne, niż się spodziewałem. Kolano drętwiało przez około dziesięć minut, a potem zmieniło się to w lekkie rozluźnienie. Zimą po nałożeniu zdecydowanie nie chciałem stać przy otwartym oknie.
Co się u mnie zmieniło
Pierwszy tydzień prawie nic nie czułem poza tym krótkim chłodzeniem. Dalej ostrożnie schodziłem po schodach, a po dłuższym siedzeniu w samochodzie kolano dawało o sobie znać tak samo jak wcześniej. W drugim tygodniu zauważyłem, że wieczorne napięcie ustępowało szybciej. Ból nie zniknął, ale nie miałem takiej potrzeby, by od razu usiąść i wyprostować nogę.
Trzeci tydzień był dla mnie przełomowy. Po pracy w ogrodzie wciąż czułem zmęczenie w kolanie, ale pierwsze kroki po odpoczynku nie były już tak ostre. Najbardziej odczuwałem tę różnicę przy schodzeniu po schodach. Kiedyś automatycznie trzymałem się poręczy i oszczędzałem prawą nogę. Z żelem robiłem to rzadziej, chociaż bez poręczy całkowicie się nie obyłem.
Dla mnie działał bardziej jako część regularnej rutyny niż jako szybka pomoc po jednym nałożeniu. Kiedy przez dwa dni pominąłem wieczorne użycie, napięcie wróciło na pierwotny poziom. To mnie trochę rozczarowało. Spodziewałem się dłuższego efektu, ale otrzymałem głównie doraźną ulgę.
Co mi w nim przeszkadzało
- Po nałożeniu kolano przez chwilę pozostawało lepkie, więc od razu nie mogłem założyć obcisłych spodni.
- Mentolowy zapach był w małym pomieszczeniu dość intensywny i nie był przyjemny dla mojej partnerki.
- Na suchej skórze po goleniu raz mnie szczypał, dlatego później nakładałem go tylko na nienaruszoną skórę.
Nie poprawił mi siły nogi ani nie rozwiązał sztywności po długim siedzeniu. Kiedy przesadziłem z przysiadami lub przez kilka godzin klęczałem przy rabatach, kolano dawało o sobie znać tak samo. Pomogło dopiero dać mu odpocząć, przejść się powoli i następnego dnia unikać większego obciążenia. Dlatego nie traktowałem Hondrofrostu jako zamiennika odpoczynku lub rozsądnego ruchu.
Uważam, że jest odpowiedni dla kogoś, kto ma czasami zmęczone lub sztywne stawy i odpowiada mu wyraźne uczucie chłodzenia. Przydał mi się po dłuższym spacerze, gdy chciałem wieczorem uspokoić kolano. Nie byłby mi przydatny, gdyby przeszkadzał mi mentolowy zapach, miałbym wrażliwą lub podrażnioną skórę, lub gdybym reagował na podobne preparaty. Na otwarte rany bym go nie użył.
Kiedy ból się nasila, kolano puchnie, jest gorące lub po urazie nie można go obciążyć, żel nie był dla mnie rozwiązaniem. W takiej sytuacji nie odkładałbym tego i poszedłbym na badania. Tak samo postąpiłbym w przypadku długotrwałych problemów, ponieważ miejscowe chłodzenie może złagodzić nieprzyjemne odczucie, ale nie wyjaśni, dlaczego powstało.
Kupiłbym Hondrofrost ponownie, ale tylko jako żel do domowej apteczki na dni, kiedy przeciążę kolano. Nie spodziewałem się cudu i go nie otrzymałem. Otrzymałem łagodną, krótkotrwałą ulgę, która miała dla mnie sens po kilku tygodniach.
Moje krótkie podsumowanie: Hondrofrost przyniósł mi ulgę od wieczornej sztywności kolana, ale nie rozwiązał przyczyny problemów.