Tvidler używałem jako wielokrotnego użytku plastikowego narzędzia z spiralną końcówką do usuwania woskowiny. Wypróbowałem go z powodu uczucia zatykania w prawej uchu i także dlatego, że nie chciałem ciągle sięgać po waciki. Chciałem delikatnie czyścić ucho, nie pchając wosku dalej do środka.
Narzędzie miało pomarańczowy uchwyt i w ręce nie wydawało się kruche, mimo że było lekkie. Spiralna część była z miększego materiału, więc pierwszy kontakt nie był ostry ani zimny. Oczywiście nie było tu żadnego dozowania. Zawsze używałem jednej czystej końcówki, wkładałem ją tylko płytko do wejścia ucha i robiłem dwa lub trzy bardzo powolne obroty w kierunku spirali.
Najlepiej działało mi to wieczorem po prysznicu, kiedy wosk wydawał się miększy. Kiedy spróbowałem używać na sucho, czułem większy opór. Po każdym użyciu płukałem końcówkę ciepłą wodą z odrobiną mydła i zostawiałem do wyschnięcia na ręczniku. To mnie trochę irytowało, ponieważ nie chciałem jej schować wilgotnej, ale jednocześnie miałem pewność, że jest czysta do następnego użycia.
Co naprawdę czułem
W pierwszym tygodniu nie wydarzyło się nic przełomowego. Ucho nie było gorsze, co uznałem za dobry znak, ale ciśnienie w nim nie zniknęło. Czasami widziałem na końcówce trochę wosku, głównie na krawędzi spirali. Nie wyglądało to ładnie, ale przynajmniej miałem poczucie, że narzędzie coś robi.
Tvidler używałem przez około sześć tygodni, raz lub dwa razy w tygodniu. Częstsze używanie nie wydawało mi się rozsądne. Po trzecim tygodniu zauważyłem, że już nie sięgam mechanicznie do uszu po każdym prysznicu. Uczucie zatykania w prawym uchu zmniejszyło się, ale nie zniknęło od razu. Raczej powoli znikało w okresach, kiedy używałem narzędzia ostrożnie, a potem zostawiałem uszy na kilka dni w spokoju.
Największą korzyścią dla mnie nie było to, że Tvidler wydobył dużą ilość wosku na raz. Pomógł mi głównie pozbyć się nawyku używania wacików. Przy nich miałem tendencję do czyszczenia zbyt głęboko, ponieważ miałem wrażenie, że muszę kontynuować, dopóki wacik nie jest czysty. Spiralna końcówka naturalnie mnie hamowała. Kiedy wkładałem ją tylko do krawędzi, nie chciałem pchać dalej.
Co mi nie odpowiadało
- Musiałem pilnować kierunku obrotu, ponieważ przy przeciwnym ruchu spirala trochę ciągnęła za skórę przy wejściu do ucha.
- Po jednym dłuższym czyszczeniu czułem krótkie swędzenie, które zniknęło do rana.
- Konieczne było dokładne umycie końcówki po każdym użyciu, inaczej wydawała mi się niehigieniczna.
- Narzędzie nie rozwiązało całkowitego zatykania, kiedy miałem wrażenie silniejszej zatyczki.
Raz przesadziłem z obrotami. To nie była ból, raczej nieprzyjemny ucisk i uczucie, że coś się porusza w uchu, nawet gdy już wyciągnąłem narzędzie. Tego wieczoru zostawiłem ucho w spokoju, a następnego dnia wszystko było normalne. Od tego czasu ustaliłem prostą zasadę: gdy tylko czuję opór, kończę. Nie starałem się dostać do kanału słuchowego.
Tvidlera poleciłbym osobie, która zwykle ma trochę wosku przy wejściu do ucha, chce ograniczyć waciki i potrafi działać powoli. Sprawdził się jako drobny element higieny po prysznicu, a nie jako coś, co musiałbym używać cały czas. Wręcz przeciwnie, pominąłbym go w przypadku bólu ucha, wydzieliny, zapalenia, szumów, nagłego pogorszenia słuchu lub gdy ktoś ma podejrzenie większej zatyczki woskowej. W takiej sytuacji nie eksperymentowałbym i skonsultowałbym się z lekarzem.
Po sześciu tygodniach miałem poczucie czystszych wejść do uszu i rzadziej miałem potrzebę ich dłubania. Nie oczekiwałem cudu i żaden nie nadszedł. Tvidler działał dla mnie jako delikatniejsza alternatywa dla starego nawyku, pod warunkiem, że używałem lekkiej ręki i nie pchałem. Kupiłbym go ponownie, ponieważ był łatwy do umycia, prosty i przy rozsądnym użyciu nie przeszkadzał mi.