Exodermin to krem do pielęgnacji skóry stóp w tubce. Sięgnąłem po niego, bo po treningach i chodzeniu w wilgotnych butach miałem łuszczenie między palcami, swędzenie i zaczerwienienie. Najbardziej zależało mi na tym, żeby pod koniec dnia skóra przestała piec.
Stosowałem go przez sześć tygodni, dwa razy dziennie. Rano nakładałem cienką warstwę po prysznicu, a wieczorem po dokładnym umyciu i osuszeniu stóp. Pilnowałem też osuszania między palcami bardziej niż wcześniej. Krem wcierałem w podeszwy, przestrzenie między palcami i w miejsce przy małym palcu, gdzie skóra najczęściej się łuszczyła.
Sam kosmetyk był prosty w użyciu. Krem miał lekką konsystencję i dość szybko znikał ze skóry. Nie zostawiał tłustych śladów na podłodze ani w skarpetkach, więc po kilku minutach mogłem je normalnie założyć. Zapach był ziołowy i wyczuwalny, ale nie utrzymywał się długo. Tubka była wygodna, choć zakrętka czasem ślizgała mi się w dłoni po kąpieli.
W pierwszym tygodniu nie zobaczyłem nic spektakularnego. Swędzenie nadal wracało wieczorem, choć pieczenie po zdjęciu butów wydawało się trochę słabsze. Skóra między palcami dalej była sucha. Nie liczyłem na zmianę po dwóch dniach, więc po prostu trzymałem się rutyny.
Drugi tydzień przyniósł pierwszą wyraźną różnicę. Przestałem odruchowo drapać stopę przez skarpetę, gdy siedziałem wieczorem na kanapie. Zaczerwienienie przy palcach zrobiło się mniej intensywne. Nadal widziałem drobne łuski skóry, ale nie odchodziły już płatkami po kąpieli. To był mały postęp, ale dla mnie wyraźny.
Pod koniec trzeciego tygodnia stopy wyglądały spokojniej. Skóra była mniej napięta, a drobne pęknięcie na pięcie nie szczypało przy chodzeniu. Najbardziej doceniłem poranki, bo wcześniej po włożeniu skarpet od razu czułem dyskomfort między palcami, a później prawie go nie było.
Nie przypisuję całej poprawy samemu kremowi. W tym czasie częściej zmieniałem skarpety po treningu, suszyłem buty i przestałem chodzić boso w szatni. Mimo to Exodermin był dla mnie pomocny jako stały element tej rutyny. Łatwiej było mi utrzymać skórę w lepszym stanie, gdy nie była tak przesuszona i podrażniona.
Były też minusy. Nie chcę udawać, że wszystko poszło idealnie.
- Przez pierwsze dwa użycia czułem lekkie mrowienie między palcami, które trwało kilka minut.
- Zapach nie przypadł mi do gustu, bo kojarzył mi się trochę z maścią z domowej apteczki.
- Przy bardzo suchej skórze na piętach sam krem mi nie wystarczył, więc nadal musiałem używać tarki i pilnować nawilżania.
- Nie zauważyłem, żeby zmienił wygląd paznokcia, który już wcześniej był lekko zgrubiały.
To ostatnie było dla mnie ważne. Exodermin sprawdził się u mnie przy swędzeniu, łuszczeniu i podrażnionej skórze stóp, ale nie traktowałbym go jako szybkiego rozwiązania na każdy problem ze stopami. Jeśli ktoś ma mocno zmieniony paznokieć, bolesne pęknięcia, sączenie, obrzęk albo podejrzenie infekcji, nie czekałbym tygodniami na efekt kremu. W takiej sytuacji lepiej skonsultować się z lekarzem lub podologiem.
Moim zdaniem ten krem pasuje osobom, które mają lekkie podrażnienie skóry stóp, okresowe swędzenie po basenie, treningach albo całym dniu w pełnych butach. Wymaga regularności. Nakładanie go raz na kilka dni nie dałoby u mnie sensownej odpowiedzi, bo poprawę zauważyłem dopiero po codziennym stosowaniu.
Ostrożność zachowałbym przy bardzo wrażliwej skórze i znanej alergii na składniki roślinne lub produkty pszczele. Ja najpierw nałożyłem odrobinę na mały fragment skóry i odczekałem do następnego dnia. To nie była wielka ceremonia, ale dało mi spokój przed użyciem kremu na większej powierzchni.
Po sześciu tygodniach nie miałem już takiego swędzenia jak na początku, a skóra między palcami wyglądała zdrowiej. Nadal pilnuję higieny stóp, bo po kilku dłuższych treningach bez zmiany skarpet dyskomfort zaczął lekko wracać. Exodermin nie załatwił za mnie tego problemu, ale pomógł mi go opanować. Kupiłbym go ponownie, jeśli wróciłyby u mnie podobne objawy.