Artovitel próbowałem jako lokalny żel na stawy, który nakłada się bezpośrednio tam, gdzie czuje się ból lub sztywność. Sięgnąłem po niego głównie z powodu kolan i ścięgien achillesa po bieganiu oraz po długim siedzeniu w samochodzie. Chciałem po prostu szybszego rozchodzenia się rano i spokojniejszego uczucia po treningu.
Żel miałem w buteleczce, a na opakowaniu było napisane Artovitel, boswellia serrata, kolagen, olejki eteryczne i ekstrakty ziołowe. Część tekstu na opakowaniu była po angielsku, co trochę mnie irytowało, ponieważ w przypadku podobnych produktów lubię jasne informacje. Samo użycie było jednak zrozumiałe: chodziło o żel do stosowania zewnętrznego, a nie o tabletki ani leczenie od wewnątrz. Brałem go więc jako wsparcie dla komfortu przy przeciążeniu, a nie jako coś, co naprawi mi kolano.
Stosowałem go przez sześć tygodni bez przerwy. Rano po prysznicu i wieczorem przed snem, czyli dwa razy dziennie. Kiedy miałem dłuższy bieg, wycieczkę lub więcej chodzenia po schodach, dodawałem jeszcze jedno smarowanie po południu. Na jedno kolano wystarczył mi pasek żelu mniej więcej długości jak palec, na ścięgno achillesa dawałem mniej. Nauczyłem się go naprawdę wmasowywać, spokojnie przez pół minuty, ponieważ tylko szybkie rozsmarowanie nie wydawało mi się tak skuteczne.
Pierwsza lekcja przyszła już pierwszego dnia. Po nałożeniu nie umyłem rąk wystarczająco dokładnie i potem pocierałem oko. Mentolowy chłód w oku był dość nieprzyjemny, piekło i łzawiło, chociaż po chwili to minęło. Od tamtej pory myłem ręce od razu, w tym przestrzeń między palcami. Druga drobnostka dotyczyła wieczornego stosowania. Żel wchłaniał się dość szybko i nie zostawiał po sobie ciężkiego tłustego filmu, ale przez kilka minut skóra wciąż się ślizgała. Nie chciałem tego wycierać w pościel, więc nakładałem go wcześniej, a potem na przykład sprzątałem kuchnię lub krótko się rozciągałem.
W pierwszym tygodniu czułem głównie efekt na skórze. Po nałożeniu pojawiał się chłód, czasami lekkie mrowienie, a po kilku minutach zmieniało się to w delikatne rozgrzanie. Przy kolanach szybko tłumił powierzchowną nieprzyjemność, jakby ból przesunął się bardziej w tło. Jednak pierwsze schody rano wciąż nie były przyjemne. Z kanapy wstawałem tak samo ostrożnie jak wcześniej, więc pierwszy tydzień nie opisałbym jako zasadniczej zmiany w stawach.
W drugim tygodniu zauważyłem coś bardziej konkretnego. Rano rozchodziłem się szybciej. Ból nie zniknął i nie było to dramatyczne przełamanie, ale nie potrzebowałem już tylu pierwszych powolnych kroków po mieszkaniu. Po biegu miałem również mniejszy uczucie ciśnienia wokół kolana, chociaż nie zauważyłem żadnego obrzęku i nie chcę z tego robić więcej, niż to było. W tym czasie zacząłem smarować żelem także biodra po dłuższej jeździe samochodem. Tam pomagał mi głównie uczucie rozluźnienia i ciepła, przyczyny sztywności oczywiście nie rozwiązywał.
Najlepszy okres dla mnie nastał mniej więcej w trzecim i czwartym tygodniu. Kiedy użyłem Artovitel po sporcie, następnego dnia miałem mniej tępego odczucia wokół rzepki. Przy ścięgnie achillesa zauważyłem, że nie było tak wrażliwe na dotyk i przy pierwszych krokach rano tak bardzo nie ciągnęło. Wciąż jednak obowiązywało, że gdy tylko przesadziłem z tempem lub dodałem zbyt szybko kilometry, ciało mi to przypominało. Żel raczej pomagał mi wrócić do normy, a nie pozwalał ignorować ograniczeń.
Piąty i szósty tydzień już miał stabilny efekt. Kiedy pominąłem smarowanie, odczuwałem to głównie wieczorem po dłuższym siedzeniu, kiedy trudniej mi było wstać. Kiedy wróciłem do regularnego stosowania, komfort znów się poprawił. To dla mnie było dość jasnym znakiem, że Artovitel działał jako regularne lokalne wsparcie. Nie jako jednorazowy cud.
W żelu podobało mi się, że nie był tak gęsty jak niektóre maści, które miałem wcześniej. Zapach był mentolowo-ziołowy. Nie jestem wielkim fanem wyraźnie perfumowanych rzeczy, ale tutaj zniosłem go bez problemów. Jednocześnie nie chciałbym zataić rzeczy, które mi przeszkadzały:
- Na świeżo ogolonej skórze kilka razy szczypało mnie bardziej, niż było mi przyjemne.
- Kiedy nałożyłem go zbyt blisko dołka podkolanowego, chłód był zbyt silny.
- Raz pojawiła mi się sucha łuska w miejscu aplikacji, pomogła jednodniowa przerwa i neutralny krem.
- Chrupanie w kolanie ani uczucie stabilności się nie poprawiły.
Dla wrażliwej skóry byłbym ostrożny. Tak samo dla osób, które źle znoszą mentolowe lub rozgrzewające preparaty. Ja nie miałem nic poważnego, ale szczypanie, przejściowa wrażliwość skóry i suche miejsce się u mnie pojawiły. Również nie polecałbym polegać tylko na smarowaniu, jeśli ból budzi w nocy, staw jest znacznie spuchnięty lub stan się pogarsza. W takich przypadkach ma sens rozwiązywać przyczynę z ekspertem, a nie tylko przykrywać uczucie żelem.
Artovitel poleciłbym raczej osobie, która zmaga się z typowym przeciążeniem sportowym, sztywnością po siedzeniu lub nieprzyjemnym uczuciem w stawach w chłodniejszej pogodzie. Dla mnie miał sens jako rzecz do szuflady po wysiłku. Kupiłbym go ponownie, ale nie jako główne rozwiązanie. Moje doświadczenie jest trzeźwo pozytywne: przy regularnym smarowaniu poprawił mi komfort i skrócił czas rozchodzenia się, tylko nie oczekuję od niego naprawy stawu ani rozwiązania długoterminowego problemu bez ruchu, wzmocnienia i rozsądnego reżimu.