Demyxil to krem do miejscowego stosowania, który wybrałem, gdy od pewnego czasu męczyły mnie swędzenie, zaczerwienienie i łuszczenie skóry na stopie. Chciałem przede wszystkim szybko uspokoić skórę i przestać drapać ją w nocy. Używałem go regularnie przez około pięć tygodni.
Traktowałem to jak normalną kurację, a nie jednorazowe posmarowanie. Nakładałem krem dwa razy dziennie, rano po prysznicu i wieczorem przed snem. Najpierw dokładnie myłem i osuszałem stopę, bo wilgoć tylko pogarszała sprawę. Brałem małą ilość, mniej więcej pasek długości paznokcia kciuka, i wcierałem cienką warstwę nie tylko w czerwone miejsce, ale też trochę wokół. Po wieczornym użyciu musiałem uważać na panele, bo zanim krem dobrze się wchłonął, zostawiał śliskie ślady.
Sam preparat miał dla mnie sensowną konsystencję. Nie był tłustym mazidłem, tylko kremem, który dało się rozprowadzić bez walki. Zapach był wyraźny, ziołowy i trochę medyczny. W domu dało się to znieść, ale przed wyjściem przeszkadzało mi bardziej. Wchłanianie oceniłbym jako średnio szybkie. Po kilku minutach nie czułem już lepkiej warstwy.
Pierwsze dni nie przyniosły efektu, który od razu by mnie zachwycił. Swędzenie dalej było obecne. Jednocześnie po pierwszej aplikacji poczułem chłodzenie, coś w rodzaju mentolu, i ta ulga trzymała się u mnie mniej więcej pół godziny, czasem dłużej. Dzięki temu wieczorem łatwiej zasypiałem bez ciągłego myślenia o stopie. Trzeciego dnia zauważyłem, że odruchowo mniej się drapię, choć zaczerwienienie nadal było widoczne.
Pod koniec pierwszego tygodnia różnica była już wyraźniejsza. Swędzenie spadło, a pieczenie po treningu zrobiło się mniejsze. Łuszczenie między palcami nadal było, ale wyglądało na słabsze. W drugim tygodniu zobaczyłem zmianę także w wyglądzie skóry. Plama nie zniknęła całkiem, ale nie była już tak rozogniona, a jej brzegi zrobiły się mniej ostre. W trzecim tygodniu wróciłem na basen i następnego dnia nie miałem nawrotu swędzenia, co wcześniej było u mnie normą.
Nie chcę jednak udawać, że wszystko było idealne. Miałem też kilka minusów.
- Zapach był dość intensywny i zostawał na dłoniach, dopóki ich porządnie nie umyłem.
- Raz, gdy nałożyłem go na lekko podrażnioną skórę po zbyt mocnym tarciu ręcznikiem, poczułem krótkie szczypanie przez kilka minut.
- Przy zbyt dużej ilości krem rolował się pod skarpetką.
- Nie zauważyłem, żeby wpływał na samą płytkę paznokcia.
W opisach, które później sprawdzałem, przewijały się składniki kojarzone ze wsparciem skóry, chłodzeniem i nawilżaniem, między innymi ekstrakt z rumianku pospolitego, masło shea, niacynamid, ekstrakt z propolisu, olej kokosowy, kwas salicylowy, ekstrakt z kory wierzby białej i ekstrakt z brzozy białej. Pojawiały się też informacje o klotrymazolu, ekstrakcie z drzewa herbacianego, kwasie undecylenowym i mentolu. Ja to czułem po efekcie chłodzenia i odświeżenia. Z tego powodu podchodziłem do Demyxil bardziej jak do produktu wspierającego skórę niż do czegoś, co ma zastąpić leczenie przy mocnym problemie.
Po moim doświadczeniu widzę go jako opcję dla osoby z łagodnym albo średnim swędzeniem, zaczerwienieniem i łuszczeniem skóry stóp, która potrafi stosować go rano i wieczorem bez przerw. Mnie pomógł też trochę z uczuciem przesuszenia, bo skóra przestała być taka papierowa. Nie wybrałbym go natomiast przy dużych, sączących zmianach, pęknięciach do krwi, mocno zajętych paznokciach albo wtedy, gdy problem wraca mimo higieny i przewiewnych butów. W takich sytuacjach sam krem może nie wystarczyć i lepiej nie odkładać diagnostyki.
Po około pięciu tygodniach używania powiedziałbym, że Demyxil dał mi realną ulgę i wyciszył skórę. Nie zrobił cudu, ale przyniósł poprawę, którą dało się odczuć i zobaczyć. Kupiłbym go ponownie, jeśli znowu pojawiłyby się pierwsze objawy i chciałbym szybko uspokoić skórę. Nie traktowałbym go jednak jako rozwiązania na wszystko. Przy problemach skórnych ważne było dla mnie też to, żeby mieć jasność, z czym dokładnie mam do czynienia, bo przy takich preparatach łatwo się pogubić w opisach i obietnicach.